H παρούσα μελέτη δεν καθοδηγείται από συναισθηματική φόρτιση λόγω της καταγωγής μου από τον Κακόβατο. Προσπάθησα στο μέτρο του δυνατού να απαλλαγώ από αγκυλώσεις και προκαταλήψεις, περιοριζόμενος στην αξιολόγηση αδιάσειστων κριτηρίων, ιστορικών περιγραφών και τεκμηρίων. Το κέντρισμα για τούτο μου έδωσε περί το 1990 η δημοσίευση στα Ολυμπιακά Χρονικά, Τόμος Γ΄, έτους 1972, ενός άρθρου του δικηγόρου Δημοσθένη Περδίκη, συμπολίτη από τη Ζαχάρω, το οποίο ανέφλεξε τη σπίθα που σιγόκαιγε μέσα μου από τη παιδική μου ηλικία, όταν είχα επισκεφθεί τη τοποθεσία του Νέστορα, σε λόφο ανατολικά του χωριού μου, στη περιοχή της Καλίδονας, και αργότερα όταν φοιτητής είχα περιδιαβεί τα φυλασσόμενα στο Μουσείο της Αθήνας ευρήματα (πιθάρια) με την επιγραφή πάνω σε αυτά «Κακόβατος Τριφυλίας».

Στην προσπάθεια αναζήτησης περισσότερων στοιχείων ανακάλυψα λίγο αργότερα το βιβλίο του Δημοσθένη Περδίκη με τον τίτλο «Ποῦ ἔκειτο ἡ Πύλος τοῦ Νέστορος», έκδοσης 1969.

Η αναφορά συγκεκριμένων τοπωνυμιών της περιοχής, τα οποία γνώριζα πολύ καλά, οι αποστάσεις μεταξύ τους που ταυτίζονται με τις αναφορές του Ομήρου και του Στράβωνα, σε συνδυασμό με τη μορφολογία του εδάφους της ευρύτερης περιοχής, και οι λαϊκές παραδόσεις που κρατούν απόλυτα ζωντανή τη περίοδο των ανασκαφών του Δαίρπφελδ, μου όπλισαν το χέρι να τολμήσω το παρόν πόνημα, όχι με σκοπό να αντικρούσω ή να επικυρώσω σοφούς μελετητές και αρχαιολόγους, παρά για εσωτερική μου ικανοποίηση αλλά και επιβαλλόμενο χρέος.